ایکس

... نشان خانه ات را از تمام شهر پرسیدم

کدامین جاده آخر میگذارد سر به پای تو ...

نه از افسانه میترسم نه از شیطان

نه از کفر و نه از ایمان

نه از آتش نه از حرمان

نه از فردا نه از مردن

نه از پیمانه می خوردن

...

به کشوری که دغدغه پیشروان سیاسی نسل تحصیل کرده جوانش گردش اجرام آسمانی و قمار روزها و ماه ها باشد امید چندانی نباید بست. شاید روزی کمی از عقاید قرون وسطاییشان بیرون بیایند. اما من در آینده نزدیک افق روشنی نمیبینم.

پ.ن: هردم از این باغ بری میرسد.

پشت دیوار شب یه راهی داره

که میره یه راس در خونه ستاره

... آرش اما همچنان خاموش از شکاف دامن البرز بالا رفت.

آنها که خود را در موقعیت خدایی میبینند، خدا پرستیشان چیزی نیست جز عصاره متعفن خودپرستیشان.

اگر بی تو بر افلاکم
چو ابر تیره غمناکم
وگر بی تو به گلزارم
به زندانم به جان تو

تو قلبم تورو دارم اگه خونه به دوشم

من این عالم عشق رو به عالم نفروشم

من از آن روز که در بند تو ام آزادم

شادمانم که به دست تو اسیر افتادم

مرنجان دلم را که مرغیست وحشی.